Początki miasta

NA PÓŁNOCNYM wybrzeżu Afryki, w pobliżu Tunisu, stolicy Tunezji, znajdują się pozostałości starożytnego miasta Kartagina. Wzroku nie przykuwa tam nic szczególnego, toteż trudno się dziwić, że niejeden turysta nawet ich nie zauważa. A przecież są to ruiny jednego z najpotężniejszych miast starożytności — miasta, które omal nie pokonało mocarstwa, jakim był Rzym. Zdaniem rzymskiego historyka Liwiusza „ta walka między dwoma najbogatszymi miastami świata trzymała władców i narody w niepewności”, gdyż stawką było ni mniej, ni więcej, tylko panowanie nad światem. Początki miasta W drugim tysiącleciu p.n.e. Fenicjanie zajmowali jedynie wąski skrawek ziemi wzdłuż Morza Śródziemnego na terenie dzisiejszego Libanu i przylegających doń obszarach położonych na północ oraz na południe. Ci wyśmienici żeglarze wyruszali na zachód w poszukiwaniu złota, srebra, żelaza, cyny i ołowiu. Oferowali za nie drewno (między innymi słynne cedry libańskie), tkaniny barwione purpurą, wonności, wino, korzenie i inne wyroby. Kierując się na zachód, Fenicjanie kolonizowali wybrzeża Afryki, Sycylii, Sardynii oraz południowej Hiszpanii — a więc prawdopodobnie biblijnego Tarszisz. Według tradycji Kartagina została założona w 814 roku p.n.e., czyli jakieś 60 lat przed jej rywalem, Rzymem. Serge Lancel, znawca dziejów starożytnych Afryki Północnej, zauważył: „Powstanie Kartaginy pod koniec IX wieku p.n.e. przez wiele stuleci decydowało o politycznym i kulturowym charakterze państw leżących w zachodniej części basenu Morza Śródziemnego”.